Archiwa tagu: mówca

Co Cię nie zabije, to Cię wzmocni i inne motywacyjne bzdury

Co Cię nie zabije, to Cię wzmocni i inne motywacyjne bzduryCzy można wierzyć słowom zapisanym w książce Co Cię nie zabije, to Cię wzmocni i inne motywacyjne bzdury? Przecież już wielokrotnie udowodniano, że motywacja czyni cuda – budzi leniuchów do działania, zwiększa efektywność pracowników, a zakompleksionym osobom pozwala uwierzyć w siebie. A tu pojawia się James Adonis i twierdzi, że rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej. Myślę, że może mieć rację.

Adonis ma duże doświadczenie w różnych branżach, gdzie ćwiczył umiejętności z zakresu przywództwa i angażowania pracowników. Do tego autor Co Cię nie zabije uzyskał tytuł doktora, badając w jaki sposób liderzy angażują pracowników w czasie kryzysu organizacyjnego. James Adonis to także mówca i autor książek Corporate Punishment, Employee Enragement, How To Be Great oraz Love Your Team.

Co Cię nie zabije, to Cię wzmocni i inne motywacyjne bzdury jest jego najnowszą książką. Uważam, że wszystkie osoby pozytywnie i negatywnie reagujące na pojęcia „gadka motywacyjna”, „mindfulness” oraz tytuły poradników Potęga podświadomości, 4 godzinny tydzień pracy i Sekret  powinny przeczytać publikację Australijczyka. Daje do myślenia.

Co Cię nie zabije, to Cię wzmocni i inne motywacyjne bzdury – kilka słów o książce

18 rozdziałów na 185 stronach Co Cię nie zabije można przeczytać za jednym razem. Adonis pisze krótko, zrozumiale i na temat. Jednak odradzam połykanie książki za jednym razem. A to dlatego, że rozbicie lektury na części pomaga przemyśleć, a co za tym idzie lepiej zrozumieć przekaz.

James Adonis tak pisze o Co Cię nie zabije, to Cię wzmocni i inne motywacyjne bzdury

To nie jest po prostu książka zwalczająca motywacyjne bzdury. Napisałem ją, by przeciwstawić się wszechobecnym , nie mającym nic wspólnego z mądrością, absolutystycznym cytatom i powiedzonkom, które są albo z gruntu nieprawdziwe, albo pełne luk.

Jakie to powiedzonka i cytaty. A na przykład te popularne, umieszczone w tytule książki, czy też: „Pieniądze nie dadzą ci szczęścia… Ale każdy chce się o tym przekonać osobiście” (Zig Ziglar), „Zmień własne myśli, a zmienisz własny świat”(Norman Vincent Peale) lub „Życie jest za krótkie, by codziennie rano budzić się z żalem” (Paulo Coelho). James Adonis udowadnia, że wcale tak nie jest, jak twierdzą autorzy sentencji.

Oczywiście niektórym udaje się osiągnąć sukces, zgodnie z motywacyjnymi przekazami, ale jest to bardzo niewielka liczba osób. Reszta społeczeństwa, bezgranicznie wierząc w prawdziwość słów, łudzi się i przegrywa wszystko, co postawili na jedną kartę.

Przegrywa, bo każdy jest inny, twierdzi autor Co Cię nie zabije, to Cię wzmocni i inne motywacyjne bzdury. Rodzimy się w różnych środowiskach, we właściwym czasie lub nie, niektórzy z nas mają wsparcie i przede wszystkim szczęście, a inni nie mają. I to właśnie wpływa na sukces i skuteczność działania, rozwój osobisty, posiadanie bogactw itd.

Adonis rozprawia się z motywacjami odnoszącymi się do wielu dziedzin naszego życia. Szczególną uwagę, jako prowadzący szkolenia miękkie i zajęcia na uczelniach wyższych, zwróciłem na rozdział opisujący pracę w grupach. Dziesiątki przeczytanych książek, doświadczenie wyniesione ze szkoleń, których byłem uczestnikiem, w tym te typu train the trainer , wpoiły mi zasadę, że świetną metodą jest praca zespołowa. Adonis mówi, że to bzdura. Nie ma nic gorszego. Dlaczego? O tym dowie się każdy, kto przeczyta rozdział 14 książki Co Cię nie zabije, to Cię wzmocni i inne motywacyjne bzdury.

Co Cię nie zabije, to Cię wzmocni i inne motywacyjne bzdury – a jednak motywacyjne bzdury działają!

Kolejny przekaz z książki Adonisa brzmi, że motywacyjne gadki i książki nie są złe. Pod warunkiem, że podejdziemy do nich racjonalnie. To co robią mówcy i pisarze może pobudzić do rozwoju, osiągania lepszych wyników, pod warunkiem, że będziemy myśleć, odnosić mądry przekaz do naszej sytuacji, miejsca i czasu.

Bo nie zawsze opłaca się być tylko lwem. Warto też być i owcą. A co nas nie zabije, zazwyczaj nas osłabia i tylko okazjonalnie wzmacnia.

Dlatego należy myśleć, a nie głupio brnąć za resztą, którą mamią specjaliści o 4-dniowego tygodnia pracy, bogacenia się w internecie i innych śmiesznych fantazji.

Moja ocena: 9/10

James Adonis, Co Cię nie zabije, to Cię wzmocni i inne motywacyjne bzdury, PWN, 2018

Książkę otrzymałem od Wydawnictwa PWN. Dziękuję!

Mowa pożegnalna

IMG_20120524_094941

Szukasz tekstu mowy pogrzebowej lub kondolencji? Skontaktuj się ze mną – napisz (kontakt@kubasosnowski.pl )lub zadzwoń (502 413 496).

 

Mowa pożegnalna nie jest tekstem trudnym do napisania. Jednak nie należy do materiałów, których treści komponuje się błyskawicznie. Poniżej przedstawiam najważniejsze informacje, które mogą pomóc Ci w napisaniu takiej przemowy.

Zacznijmy od przygotowania materiału. Zastanów się jak wspominasz zmarłego. Poświęć jak najwięcej czasu na owe chwile refleksji. Warto byś notował myśli i spostrzeżenia, które uznasz za ważne. Dodatkowo, skup się na przywołaniu miłych(!!!) historii, mniej czy bardziej ciepłych wspomnień.

Pamiętaj, w mowie pożegnalnej nie ma miejsca na „złe słowa o zmarłym”. To nie jest zgodne z etyką. Czemu o tym piszę? Bowiem, byłem uczestnikiem uroczystości gdy osoba, uznawana za wykształconego humanistę, wspomniała, że zmarły miał problemy ze skuteczną komunikacją z otoczeniem. Do tego dochodzą relacje z pogrzebów, których uczestnikami byli moi przyjaciele oraz znajomi.

Istotny jest również czas przygotowania. Jeżeli chcesz rzetelnie opracować materiał, nie zostawiaj napisania słów ostatniego pożegnania na ostatnią chwilę.

Wygłoszenie mowy pożegnalnej nie może zająć więcej niż 3 – 5 minut. W innym przypadku słuchacze mogą poczuć się znudzeni. Wymóg ograniczenia czasowego możesz również tłumaczyć tym, że pochówek zmarłego nie jest uroczystością, na której mają wyróżniać się żyjący uczestnicy.

A więc jak obszerne ma być Twoje przemówienie? Proponuję dostosować objętość do 2500 znaków ze spacjami, czyli około półtora strony A4.

Oczywistym jest przećwiczenie wygłoszenia mowy – minimum trzykrotne przeczytanie na głos tekstu. Zaniedbanie tego kroku może spowodować sytuację, gdy słuchacze uznają, że zabierający głos nie jest autorem prezentowanych myśli.

Zanim przejdę do omówienia propozycji komponowania treści, jeszcze jedna uwaga. Zalecam Ci zrezygnowanie z czytania mowy bezpośrednio z kartki. Naucz się jej zawartości na pamięć. Nada to naturalności oraz profesjonalizmu Twojemu wystąpieniu. Przystępując do wygłoszenia trzymaj wydrukowany tekst przed sobą, z zaznaczonymi poszczególnymi częściami, o których przeczytasz w tym wpisie. Tak łatwiej, gdy przez przypadek zapomnisz tekstu, znajdziesz właściwy moment.

Mowa pożegnalna najczęściej składa się z dwóch części – podziękowania uczestnikom uroczystości za pamięć oraz wspomnienia odchodzącej osoby. Kolejność części może być zmieniona, ale osobiście doradzam zachowanie powyższej – słowa o zmarłym współgrają i stanowią pewnego rodzaju wyraźne przejście do ostatniej części pochówku, złożenia trumny do grobu.

Pierwsza część charakteryzuje się zwięzłością. Wystarczy tylko byś wypowiedział kilka zdań, w których dziękujesz za pamięć i przybycie W zależności od okoliczności i stopnia Twojej bliskości z osobą odchodzącą i jej rodziną, możesz dziękować wybranym jednostkom lub bez wyszczególnień, wszystkim jednocześnie.

W przypadku gdy jesteś osobą nienależącą do bliskiej rodziny zmarłego, warto byś na tym etapie przemowy złożył też kondolencje.

By uniknąć rozpoczęcia wystąpienia od standardowego:

Szanowni Państwo,
dziękuję Wam za pamięć o …

możesz poprzedzić słowa z drugiej linii jednym z poniższych zdań:

zgromadziliśmy się tutaj by pożegnać wyjątkową osobę – męża, ojca, dziadka, żołnierza Powstania Warszawskiego. Dziękuje Wam za pamięć o…

dziś towarzyszymy Janowi Kowalskiego w jego ostatniej drodze. Dziękuję Wam za pamięć o ….

w chwili tak bolesnej jak ta, ciężko jest być samemu. Dziękuję Wam za pamięć o moim Tacie, a także za to, że wyciągnęliście do mojej rodziny pomocną dłoń.

Tekst w drugiej części charakteryzuje się indywidualną treścią – dostosowaną do relacji nadawcy (wygłaszającego mowę) z odbiorcą (osobą zmarłą). Co w nich może się znaleźć? Słowa podsumowujące życie odchodzącego, krótka anegdota (stosowna do sytuacji), ciepłe wspomnienie.

Z obserwacji wielu mów pogrzebowych wiem, że budowanie wyraźnego zakończenia, jako trzeciego elementu, nie sprawdza się za każdym razem. Lepszy efekt osiągniemy zamykając tekst już w drugiej części. Robimy to dosłownie za pomocą kilku zdań, które zgrabnie łączymy ze wspomnieniem. Najlepiej by było to zapewnienie o pamięci o zmarłym oraz pożegnanie jego osoby.

Jeżeli jednak zdecydujesz się na wprowadzenie trzeciego elementu, zwróć uwagę na jego objętość. Nie może przekraczać on jednej czwartej objętości całego materiału. Komponując go nie powtarzaj informacji z dwóch pozostałych części oraz pilnuj by nie pojawiła się kolejna anegdota lub wspomnienie.